دلنوشته با هوش مصنوعی؛
۱۲ متن واقعی و ساخت دلنوشتهٔ خودتان

دلنوشته جایی است برای حرفی که شاید رودررو نگویید: به مادر، به کسی که دوستش دارید، به پاییز یا به خودتان. بالا، ۱۲ دلنوشتهٔ واقعی در چهار دسته را با پرامپتشان می‌بینید، و فرمی که دلنوشتهٔ تازه‌ای برای شما می‌نویسد.

یک دلنوشتهٔ خوب چه دارد؟

• یک احساس. هر دلنوشته یک حرف دارد: دلتنگی، سپاس یا آرامش. چند احساس را در یک متن کوتاه جا ندهید.
• یک تصویر ملموس. «چایم سرد می‌شود، اما دلتنگی‌ام نه» که در یکی از نمونه‌های پاییزی آمده، از «خیلی دلتنگم» اثرگذارتر است.
• یک مخاطب. «تو» یا یک اسم، دلنوشته را به نامه‌ای واقعی نزدیک می‌کند.
• کوتاهی. چند جمله بس است. پایان را ساده بگذارید.
• صداقت. چیزی را ننویسید که حس نمی‌کنید؛ خواننده می‌فهمد.

نمونه‌ها چطور ساخته شدند؟

برای هر دسته یک پرامپت فرستادیم و هر سه نسخهٔ پاسخ را آورده‌ایم: برای مادر، برای خودم، عاشقانه و پاییزی. همه در کارینای و با مدل «خودکار» نوشته شده‌اند و چیزی ویرایش نشده است.

مدل از زندگی شما خبر ندارد و گاهی خودش جزئیات می‌سازد. مثلاً در یکی از نمونه‌های مادر نوشته «شب‌هایی که بیدار ماندی»؛ این را ما نگفته بودیم. پس هر جمله‌ای که دربارهٔ شما درست نیست، پیش از فرستادن باید عوض شود.

با فرم، دلنوشتهٔ خودتان را بسازید

موضوع و حال‌وهوا را انتخاب کنید. اگر می‌خواهید، اسم مخاطب و یک جزئیات واقعی را هم بنویسید؛ مثلاً «چای عصرانه‌مان». فرم از مدل می‌خواهد جزئیاتی را که شما داده‌اید در متن بیاورد و چیزی از خودش نسازد. دکمهٔ «بنویس» دو یا سه نسخهٔ کوتاه به شما می‌دهد.

پرامپت خودتان را چطور بنویسید؟

پرامپتی که دلنوشته‌های «برای خودم» را ساخت این بود:

سه دلنوشتهٔ کوتاه خطاب به خودم بنویس، مهربان و آرام. هر کدام حداکثر چهار جمله. قبل از هر متن فقط شماره‌اش را بنویس (۱، ۲، ۳) و هیچ توضیح دیگری اضافه نکن.

چهار چیز در آن هست: نوع متن (دلنوشته)، مخاطب (خودم)، حال‌وهوا (مهربان و آرام) و اندازه (حداکثر چهار جمله). بعد از اولین پاسخ، در همان گفتگو بنویسید:

• «کوتاه‌ترش کن.»
• «خودمانی‌تر بنویس.»
• «این جزئیات را هم بیاور: …»
• «یک نسخهٔ دیگر با حال‌وهوای دلتنگی بنویس.»