الا یا ایها الساقی؛ غزل اول حافظ با معنی

معنی ساده غزل

حافظ دیوانش را با سختی راه عشق آغاز می‌کند. عشق از دور آسان است، اما رهرو در میانهٔ راه با شب تاریک و موج و گرداب روبه‌رو می‌شود، و کسی که بر ساحل ایستاده حال او را نمی‌فهمد.

معنی بیت‌به‌بیت

1. ای ساقی، جام را بگردان و به من بده؛ عشق در آغاز آسان به نظر آمد، اما سختی‌ها از راه رسید.
2. به امید بوی خوشی که سرانجام باد صبا از گیسوی یار بیاورد، از پیچ‌وتاب موی سیاهش چه خون‌ها که در دل عاشقان افتاد.
3. در منزل یار چه آسایشی برای من هست، وقتی هر لحظه زنگ کاروان فریاد می‌زند که بار سفر را ببندید؟
4. اگر پیر مغان گفت سجاده را با شراب رنگین کن، بپذیر؛ رهرو با راه و رسم منزل‌ها آشناست.
5. شب تاریک و ترس از موج و گردابی چنین هولناک؛ سبک‌بارانی که بر ساحل‌اند از حال ما چه می‌دانند؟
6. خودکامی سرانجام همهٔ کارم را به بدنامی کشاند؛ رازی که در محفل‌ها از آن سخن می‌گویند کی پنهان می‌ماند؟
7. حافظ، اگر حضور او را می‌خواهی از او غافل مشو؛ هر گاه به محبوبت رسیدی، دنیا را رها کن و به حال خود بگذار.

رسم قدیمی این است که نیت کنند و دیوان را باز کنند. با فال حافظ یک غزل کامل برایتان باز می‌شود و تفسیرش را همان‌جا می‌خوانید؛ ابزارهای دیگر در بخش خواب و فال هستند.